Het gedicht En Rade heeft als ondertitel 'Vocalise'. In het gedicht gaat het om klank, exotische namen, een sfeer van weemoed, verlangen.

De titel van het gedicht is een verwijzing naar de film uit 1927 'En Rade' (aan de ree) van Alberto Cavalcanti. De film gaat over de verhouding van een barmeisje met een zeeman. Hij laat haar in de steek en zij blijft vol liefdesverdriet achter. De film werd in Nederland voor het eerst vertoond in 1928 tijdens een filmavond van de Nederlandse Filmliga. Alberto Cavalcanti hield bij die gelegenheid een lezing. Het is aannemelijk dat Jan Engelman daar ook bij was en daarna zijn vers schreef.

Johannes Aloysius Antonius Engelman (Utrecht, 7 juni 1900 - Amsterdam, 20 maart 1972) was een Nederlands dichter, die voornamelijk bekend is geworden vanwege zijn gedicht Vera Janacopoulos, dat volgens sommigen een typisch voorbeeld is van poésie pure. Ook En Rade wordt als zodanig gezien en werd door Engelman zelf een vocalise genoemd.
De schrijver, dichter en essayist Simon Vestdijk heeft in zijn studies over poëzie De glanzende kiemcel (1942) aannemelijk gemaakt dat deze gedichten niet alleen gebaseerd zijn op klanken (een essentieel onderdeel van poésie pure), maar dat de betekenissen van de afzonderlijke woorden wel degelijk bijdragen aan de poëtische sfeer van het gedicht.

Hoewel hij als dichter en figuur in het verzuilde literaire leven omstreden was, ondervond Engelman ook veel waardering. Alleen al het grote aantal reacties op zijn werk in (veelal toonaangevende) bladen getuigt daarvan. De belangrijkste verdediger van zijn werk is Anton van Duinkerken, die net als Engelman uit de kring van de jong-katholieken afkomstig was. Voor hem vormde Engelman het bewijs dat ook katholieken konden dichten zonder zich te beperken tot de in die tijd gebruikelijke vrome versjes. Ook relatieve buitenstaanders als Hendrik Marsman, Martinus Nijhoff en zelfs de Forum-auteur E. du Perron konden veel waardering opbrengen voor Engelmans werk. Alleen Menno ter Braak en meer puriteins ingestelde katholieke critici kraakten zijn werk af, veelal om levensbeschouwelijke redenen.

(bron: Wikipedia)